W październiku 1955 Pete Seeger po raz pierwszy publicznie zaśpiewał piosenkę, czy może raczej należałoby powiedzieć – pieśń, zatytułowaną "Where Have All The Flowers Gone" (Gdzie podziały się wszystkie kwiaty). Pieśń, bo raczej tak wypada nazwać utwór protestacyjny, antywojenny, który stał się bardzo znany i wykonywany przez wielu artystów.
Seeger miał bardzo miły zwyczaj mówienia do publiczności między śpiewanymi utworami, opowiadania historii z nimi związanych, przy cichym akompaniamencie banjo którym się posługiwał, albo gitary „folkowej” 12 strunowej. Często też zachęcał publiczność do udziału aktywnego poprzez np. wspólne śpiewanie refrenów.
Wówczas w latach '50 mówił przed wykonywaniem tej pieśni, że autorką utworu w jego oryginalnej postaci była Malvina Reynolds, działaczka socjalistyczna żydowskiego pochodzenia a urodzona w Rosji, walcząca też o prawa kobiet, między innymi o ich prawo do głosu, prawo udziału w wyborach. Trudno w to uwierzyć, bo amerykańska wolność i równość jest po prostu legendarna, ale prawo to w USA kobiety uzyskały dopiero w 1920 roku, poprzez 19 poprawkę do Konstytucji, właśnie dzięki tak odważnym młodym działaczkom, kobietom walczącym o prawa i równouprawnienie.
Jednak historia ostatecznie przypisała autorstwo tej pieśni Pete Seegerowi, on natomiast - nagrał i wylansował inny przebój Malviny Reynolds - „Małe pudełka” będący ostrą satyrą na biedne przedmieścia amerykańskich miast zabudowane tandetnymi domkami - jak różnokolorowymi pudełkami, z tandetnych materiałów, wyśmiewający konformizm i nierówność społeczną. Reynolds i Seeger współpracowali i przyjaźnili się jak wielu socjalizujących działaczy społecznych w tamtym czasie.
Powracając jednak do tamtej pieśni; jest to piękny utwór protestacyjny (protest song), w tym przypadku – antywojenny. Sposób wykonania a nawet tekst zmieniał się nieco zależnie od konkretnego czasu i sytuacji, dlatego że w tamtych realiach politycznych pacyfizm był traktowany przez władzę jak zdrada narodowa, a przynajmniej jak działalność dywersyjna na korzyść przeciwnego „obozu” politycznego, a co najmniej - defetyzm osłabiający w przypadku konieczności obrony.
Co do tekstu, stanowi on jakby koło, zamknięty krąg, pętla z której jest tylko jedno wyjście, ucieczka: poprzez zrozumienie. Zrozumienie tego, że to jest pewna pułapka, w którą ludzie zostali zagnani manipulacją.
Gdzie podziały się wszystkie kwiaty.
Gdzie się podziały wszystkie kwiaty?
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziały wszystkie kwiaty?
Było to już dawno.
Gdzie się podziały wszystkie kwiaty!
Młode dziewczęta zerwały je wszystkie
- Kiedy wreszcie oni wszyscy to zrozumieją!
Gdzie podziały się wszystkie młode dziewczęta?
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziały wszystkie młode dziewczęta?
Było to dawno temu.
Gdzie się podziały wszystkie młode dziewczęta?!
Wszystkie poszły do swoich chłopaków.
- Kiedy wreszcie oni wszyscy to zrozumieją!
Gdzie się podziali ci wszyscy młodzi chłopcy.
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziali ci wszyscy młodzi chłopcy.
Było to dawno temu.
Gdzie się podziali ci wszyscy młodzi chłopcy?
Wszyscy oni są już w mundurach!
- Kiedy wreszcie to ich czegoś nauczy!
Na tym Seeger czasem, stosownie do okoliczności, kończył tę pieśń na koncertach i trudno tu się dziwić pewnej ostrożności, ale ma ona jeszcze dalszy tekst, który był swobodnie śpiewany w innych realiach, w Europie, i to nie tylko po angielsku ale i po niemiecku, na przykład przez sławną tu Marlene Dietrich, co dodawało też i szczególnej wymowy tej pieśni antywojennej.
Gdzie odeszli ci wszyscy żołnierze.
Minęło dużo czasu.
Gdzie odeszli ci wszyscy żołnierze.
Było to dawno temu.
Gdzie odeszli ci wszyscy żołnierze?
Wszyscy spoczywają już na cmentarzach.
- Kiedy wreszcie oni wszyscy to zrozumieją!
Gdzie się podziały te wszystkie cmentarze.
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziały te wszystkie cmentarze.
To było dawno temu.
Gdzie się podziały te wszystkie cmentarze?
Wszystkie są pokryte kwiatami.
- Kiedy my wszyscy wreszcie to zrozumiemy?!
Mamy więc ten potworny zamknięty krąg przyczyn i skutków, a uwolnić się z niego, zdaniem autora – można nawet natychmiast, poprzez zrozumienie jego istnienia i działania. Stąd pytanie: kiedy wreszcie zrozumiecie, że to tak działa! A gdy to zrozumiecie – powiecie stop, powiecie dość, krzykniecie – nie!
To oczywiście typowe dla ideologii uproszczenie. Ten mechanizm jest dużo bardziej skomplikowany. Z drugiej strony – zwraca uwagę na jaskrawą absurdalność tego, z punktu widzenia indywidualnego zwyczajnego człowieka.
Dziś, gdy narasta wokół tupot buciorów, gdy narasta zdradliwy bełkot polityków, gdy odradza się stłumiona nienawiść i zło, może warto przypomnieć sobie takie myśli i uczucia.
Seeger miał bardzo miły zwyczaj mówienia do publiczności między śpiewanymi utworami, opowiadania historii z nimi związanych, przy cichym akompaniamencie banjo którym się posługiwał, albo gitary „folkowej” 12 strunowej. Często też zachęcał publiczność do udziału aktywnego poprzez np. wspólne śpiewanie refrenów.
Wówczas w latach '50 mówił przed wykonywaniem tej pieśni, że autorką utworu w jego oryginalnej postaci była Malvina Reynolds, działaczka socjalistyczna żydowskiego pochodzenia a urodzona w Rosji, walcząca też o prawa kobiet, między innymi o ich prawo do głosu, prawo udziału w wyborach. Trudno w to uwierzyć, bo amerykańska wolność i równość jest po prostu legendarna, ale prawo to w USA kobiety uzyskały dopiero w 1920 roku, poprzez 19 poprawkę do Konstytucji, właśnie dzięki tak odważnym młodym działaczkom, kobietom walczącym o prawa i równouprawnienie.
Jednak historia ostatecznie przypisała autorstwo tej pieśni Pete Seegerowi, on natomiast - nagrał i wylansował inny przebój Malviny Reynolds - „Małe pudełka” będący ostrą satyrą na biedne przedmieścia amerykańskich miast zabudowane tandetnymi domkami - jak różnokolorowymi pudełkami, z tandetnych materiałów, wyśmiewający konformizm i nierówność społeczną. Reynolds i Seeger współpracowali i przyjaźnili się jak wielu socjalizujących działaczy społecznych w tamtym czasie.
Powracając jednak do tamtej pieśni; jest to piękny utwór protestacyjny (protest song), w tym przypadku – antywojenny. Sposób wykonania a nawet tekst zmieniał się nieco zależnie od konkretnego czasu i sytuacji, dlatego że w tamtych realiach politycznych pacyfizm był traktowany przez władzę jak zdrada narodowa, a przynajmniej jak działalność dywersyjna na korzyść przeciwnego „obozu” politycznego, a co najmniej - defetyzm osłabiający w przypadku konieczności obrony.
Co do tekstu, stanowi on jakby koło, zamknięty krąg, pętla z której jest tylko jedno wyjście, ucieczka: poprzez zrozumienie. Zrozumienie tego, że to jest pewna pułapka, w którą ludzie zostali zagnani manipulacją.
Gdzie podziały się wszystkie kwiaty.
Gdzie się podziały wszystkie kwiaty?
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziały wszystkie kwiaty?
Było to już dawno.
Gdzie się podziały wszystkie kwiaty!
Młode dziewczęta zerwały je wszystkie
- Kiedy wreszcie oni wszyscy to zrozumieją!
Gdzie podziały się wszystkie młode dziewczęta?
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziały wszystkie młode dziewczęta?
Było to dawno temu.
Gdzie się podziały wszystkie młode dziewczęta?!
Wszystkie poszły do swoich chłopaków.
- Kiedy wreszcie oni wszyscy to zrozumieją!
Gdzie się podziali ci wszyscy młodzi chłopcy.
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziali ci wszyscy młodzi chłopcy.
Było to dawno temu.
Gdzie się podziali ci wszyscy młodzi chłopcy?
Wszyscy oni są już w mundurach!
- Kiedy wreszcie to ich czegoś nauczy!
Na tym Seeger czasem, stosownie do okoliczności, kończył tę pieśń na koncertach i trudno tu się dziwić pewnej ostrożności, ale ma ona jeszcze dalszy tekst, który był swobodnie śpiewany w innych realiach, w Europie, i to nie tylko po angielsku ale i po niemiecku, na przykład przez sławną tu Marlene Dietrich, co dodawało też i szczególnej wymowy tej pieśni antywojennej.
Gdzie odeszli ci wszyscy żołnierze.
Minęło dużo czasu.
Gdzie odeszli ci wszyscy żołnierze.
Było to dawno temu.
Gdzie odeszli ci wszyscy żołnierze?
Wszyscy spoczywają już na cmentarzach.
- Kiedy wreszcie oni wszyscy to zrozumieją!
Gdzie się podziały te wszystkie cmentarze.
Minęło dużo czasu.
Gdzie się podziały te wszystkie cmentarze.
To było dawno temu.
Gdzie się podziały te wszystkie cmentarze?
Wszystkie są pokryte kwiatami.
- Kiedy my wszyscy wreszcie to zrozumiemy?!
Mamy więc ten potworny zamknięty krąg przyczyn i skutków, a uwolnić się z niego, zdaniem autora – można nawet natychmiast, poprzez zrozumienie jego istnienia i działania. Stąd pytanie: kiedy wreszcie zrozumiecie, że to tak działa! A gdy to zrozumiecie – powiecie stop, powiecie dość, krzykniecie – nie!
To oczywiście typowe dla ideologii uproszczenie. Ten mechanizm jest dużo bardziej skomplikowany. Z drugiej strony – zwraca uwagę na jaskrawą absurdalność tego, z punktu widzenia indywidualnego zwyczajnego człowieka.
Dziś, gdy narasta wokół tupot buciorów, gdy narasta zdradliwy bełkot polityków, gdy odradza się stłumiona nienawiść i zło, może warto przypomnieć sobie takie myśli i uczucia.
